خزان شش استوک ها پای دخل مغازه ها! / دكتر عبدالصمد ابراهيمي

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، منطقه فارس،شهر بندري گناوه در طول جغرافيايي 50 درجه و 31 دقيقه و عرض جغرافيايي 20 درجه و 34 دقيقه قرار دارد. بندر ‌گناوه مركز شهرستان گناوه در 160 كيلومتري شمال باختري بوشهر و در كرانه خليج فارس واقع است.جمعیت مرکز شهرستان حدود 80هزار نفر است. فوتبال بندر گناوه در دوره ای نه چندان دور،مهد پرورش ستاره های خود رو وتربیت یافته در زمین های ماسه ای کنار ساحل بود که عصرها غلغله همان زمین ها به طرز افسونگری،بسیاری را به آنجا می کشاند. غم نان غمی نبود که به طلاق ساق وتوپ منجرشود.دریا سفره اش را باز می کرد وهرکس لقمه ای برمی داشت ومهربانی بود که از گلوها پایین می رفت.مینیاتوریست های پا به توپ ،صبح را روی موج دریا «گرگور» می کشیدندوعصرانه شان بازی با توپ بود. توپ بازی شان چیزی مدرن تر از آنی بود که امروز من وتو به نام فوتبال از باصطلاح فوتبالیست های ایرانی می بینیم. قنوت نماز های حاجت مادران،دعای ظفر پسرانشان بود ودریغ که حالا دیگر پای فواره آن همه خاطره خاکستری غبار گرفته،حتی نمی شود فنجانی چای نوشید.

بازار تجارت داشت رونق می گرفت ومی شد نبض کسادی بازار فوتبال را زیر سرانگشتت انداخت وبرایش مرثیه نوشت.پاساژ می نشست جای منازل مسکونی،مسافر بود که از چهار گوشه این نقشه گربه ای شکل روانه بازار گناوه می شدند وتو لابلای ازدحام جمعیت همان عشق فوتبالی های ماندگار تیم های امید،پاس،پرسپولیس،آزادی،موج ولنگرو... را می دیدی که بساط دستفروشی برپا کرده اند و«گل سر»می فروشند. همان ها که با سر، گل می زدند حالا روزگار پای ریال ها به جیبشان باز کرده بود وفوتبال داشت کم کم از دهان می افتاد وطعم کهنگی می داد.دقیق که می شدی ودقیق تر که نگاهشان می کردی، می دیدی 6استوک پوشیده وبه بازار آمده اند.امان از فقر،فغان از نبود امکانات،بیداد از واژه محرومیت که حالا که به نان ونوایی رسیده بودند برای گذران زندگی باید فوتبال را در دل دفن می کردند ومزرعه زندگی را می چسبیدند. زمین فوتبال روستاها را شخم زدند وگندم کاشتند.«آوندسمال» فخرآوری،جمعه هایش بی فوتبال شد واصلا تقویم هایش بی جمعه.«پیکان» محمدصالحی یک راست رفت تعمیرگاه. «چاهبردی»نسل طلایی اش را به دست فراموشی سپرد وهمه جای این فوتبال خود را با سکوت وانزوا وپاییز پیوند زد. این واقعیت فوتبالی بود که می توانست غربت را از نگاه هرکسی بدزد وحالا غریبی های خودش ،یک شب جمعه کم دارد وکمی خرما واندکی زمزمه فاتحه.

نادر جعفری سرمربی پرسپولیس گناوه است وتیمش در لیگ دسته دوم کشور حضور دارد.پای صحبتش که نشستیم درد دل هایش بوی ثانیه های گر گرفته وسوزناک می داد«آمده ایم که فوتبال را زنده نگه نداریم.در دوره ای که فوتبالیست ها میلیاردر شده اند ما  هنوز با اعانه ها تیمداری می کنیم.نداری از سروکول همه تیم های اینچنین بالا می رود. تا یک جایی می شود دوید وبه روزها چنگ انداخت. آخرش کم می آوری.پرسپولیس با هزار ویک مشکل زندگی می کند وکسی فریاد رس مان نیست.»

محمد افتخاری وروزهای رویایی فوتبالش تابلوی ماندگار فوتبال این شهرند.از او که پرسیدیم چرا گناوه وفوتبالش تارعنکبوت بسته اند ،دستی  میان موهای نقره اش کشید وجوری زل زد به ما که گفتیم آخر الزمان است. زیر خیسی مردمکش کلی خاطره خوابیده بود.می گفت«باور کردنی نیست. از آن همه هیاهو وکری خوانی وعلاقه ،مشتی رویا برجا مانده که وقتی مرورشان می کنی ،تصور خواندن شاهنامه را داری. اصلا انگار هیچی نبوده.همه آمده ومانند گذر ثانیه ای رفته اند. بازار  بندر که رونق گرفت همه فوتبال زیر آوار آن فرو رفت. کسی دیگر لقمه نانش را با فوتبال تاخت نمی زد.این شد که علاقه ها رنگ باخت وروزگار روزهایش را با طلوع وغروب هایی به رخ کشید که با «توکلت علی الله» کاسبان امروز وفوتبالیست های دیروز ،هنگام چرخش کلید در قفل مغازه ها آغاز می شد وبا «الهی شکر»شامگاهی به پایان می رسید. فوتبال فقط روی صفحه تلویزیون های مغازه ها زنده بود وبس.»

گردشی در شهر ،فراموشی تمام زمین خاکی ها را فریاد می زند وکنار دریا وروی ماسه ها البته می توان نوجوانانی را دید که به دنبال توپ دوانند اما تردیدی نباید داشت که یا درس وتحصیل از شهر ودیارشان وفوتبال، دورشان می کند یا غم نان.همین ها که امروز یک پا دوپا می زنند،استپ توپ خفه کن ودریبل کشویی را یاد می گیرند ،فردا نه علی کریمی می شوند،نه دایی ونه فرهاد مجیدی.علاقه شان را زیر وسایل کهنه انباری منزل پنهان می کنند وصبح تا شب را در بازار می گذرانند. این شاید تکراری ترین قصه آنها باشد.فوتبال ترک برداشت،شکست وآتش گرفت. حریقش ،بازار را روشن کرد وبازاراما برای فوتبال شمعی هم نیافروخت تا برمزارش بسوزد وآب شود. استعدادها محکوم به فنایند زیرا فوتبال ایران حالا روی شالوده پول بنا شده وبی پولی ،خاک حاصلخیزی نیست که با کود تعصب وعشق وغیرت ،سر سبزترین مزرعه را نشان دهد.اینجا پاییز است.خزان فوتبالی که بهارش رادیگر فقط باید در قاب عکس ها جست وبین کلام پرخاطره بازاریانی که دیروز پابه توپ بودند وحالا پای دخل مغازه.اینجا دیگر فوتبال عشق نیست.